ΕΥΡΩΚΟ και κατεδάφιση της πολιτικής του Τάσσου Παπαδόπουλου

Δηλώσεις στα κεντρικά γραφεία του Δημοκρατικού Κόμματος, στις 2 Ιουνίου 2009:

"Τις τελευταίες ημέρες, η ηγεσία του ΕΥΡΩΚΟ επέλεξε να στοχοποιήσει το Δημοκρατικό Κόμμα, ασκώντας επιθετική και ανοίκεια κριτική σε βάρος του.
Το ΕΥΡΩΚΟ αναφέρει μεταξύ άλλων ότι το ΔΗΚΟ κατεδαφίζει τη στρατηγική του Τάσσου Παπαδόπουλου, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι με αυτό τον τρόπο θα επηρεάσει μερίδα ψηφοφόρων του ΔΗΚΟ.
Όμως, επειδή ο καθένας κρίνεται από τις διαχρονικές τοποθετήσεις του, είναι γνωστό ότι το ΕΥΡΩΚΟ ουδέποτε πίστεψε στη στρατηγική του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του Τάσσου Παπαδόπουλου, το ΕΥΡΩΚΟ αυτοπροσδιοριζόταν ως Κόμμα της αντιπολίτευσης, μαζί με το ΔΗΣΥ και τους Ενωμένους Δημοκράτες, ασκώντας μηδενιστική κριτική, με συγκεκριμένες δηλώσεις σε συγκεκριμένες ημερομηνίες:
·Κατηγορούσε τον Τάσσο Παπαδόπουλο για ολιγωρία που άφησε την πρωτοβουλία των κινήσεων στην Τουρκία και τη Βρετανία. (Συλλούρης, 25/01/2006, ΚΥΠΕ).
·Κατηγορούσε τον Τάσσο Παπαδόπουλο για τη μη χρήση του βέτο και για δεκτικότητα σε πιέσεις προς υποχωρήσεις. (Συλλούρης, 03/10/2006, ΚΥΠΕ).
·Κατηγορούσε τον Τάσσο Παπαδόπουλο ότι με τη στάση του θα επανέφερε το Σχέδιο Ανάν. (Συλλούρης, 06/10/2006, ΚΥΠΕ).
·Ακόμη και μετά από τη συνάντηση του Τάσσου Παπαδόπουλου με τον Κόφι Ανάν το Φεβρουάριο του 2006, το ΕΥΡΩΚΟ δήλωνε ότι τα αποτελέσματα της συνάντησης μπορούν να έχουν αρνητική εξέλιξη και κατηγορούσε τον Τάσσο Παπαδόπουλο για έλλειψη ξεκάθαρης και συνολικής στρατηγικής. (Συλλούρης, 01/03/2006, ΚΥΠΕ).

Ιδιαίτερα σε σχέση με τη Συμφωνία της 8ης Ιουλίου, το ΕΥΡΩΚΟ δεν στήριξε και δεν πίστεψε στην πολιτική του Τάσσου Παπαδόπουλου:
·Λίγες ημέρες πριν από την επίσκεψη Γκαμπάρι στην Κύπρο για την υπογραφή της Συμφωνίας της 8ης Ιουλίου, το ΕΥΡΩΚΟ προέβλεπε ότι η επίσκεψη «δεν θα είχε ουσιαστική επιτυχία». (Συλλούρης, 29/06/2006, ΚΥΠΕ).
·Υποτιμούσε τη Συμφωνία της 8ης Ιουλίου, χαρακτηρίζοντάς την ως «ελλειμματική εξέλιξη». (Συλλούρης, 09/07/2006, ΚΥΠΕ).
·Κατηγορούσε τον Τάσσο Παπαδόπουλο ότι με τη Συμφωνία της 8ης Ιουλίου θα οδηγούσε σε μια διαδικασία συζήτησης «όλα στο τραπέζι». (Συλλούρης, 30/03/2006, ΚΥΠΕ).
·Μηδένιζε τη Συμφωνία της 8ης Ιουλίου αναφέροντας ότι γίνεται αναμάσημα της διζωνικότητας, της δικοινοτικότητας και της πολιτικής ισότητας και κινδυνολογούσε προβλέποντας ότι η 8η Ιουλίου θα οδηγούσε στο Σχέδιο Ανάν. (Συλλούρης, 09/07/2006, ΚΥΠΕ).

Ακόμη, είναι γνωστό ότι πολύ νωρίς μετά από την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, ο Πρόεδρος του ΕΥΡΩΚΟ εργαζόταν για την άμεση επαναφορά του Σχεδίου Ανάν με διακοσμητικές αλλαγές:
·Κατά την περίοδο αμέσως μετά από το Δημοψήφισμα, ο Πρόεδρος του ΕΥΡΩΚΟ περιέφερε σε διάφορα Κόμματα πρότασή του που αφορούσε την επαναφορά του «Σχεδίου Ανάν 5» με διακοσμητικές αλλαγές ως «Σχέδιο Ανάν 5μισι».
·Αυτές οι θέσεις του Προέδρου του ΕΥΡΩΚΟ είναι καταγραμμένες σε δεκασέλιδη πρόταση [με τίτλο «Επανασχεδιασμός και εμπλουτισμός της στρατηγικής για το Κυπριακό με αξιοποίηση της δυναμικής που δημιουργούν οι νέες συνθήκες»] που έχουμε στην κατοχή μας και μέσα από την οποία γίνεται προφανής η πολιτική ανακολουθία της ηγεσίας του ΕΥΡΩΚΟ και η ευκολία με την οποία σηκώνει σημαίες ευκαιρίας.

Η ηγεσία του ΕΥΡΩΚΟ πρέπει να ξέρει ότι οι Κύπριοι πολίτες, και ιδιαίτερα οι ψηφοφόροι του ΔΗΚΟ, γνωρίζουν πολύ καλά ποιος είναι ο καθένας μας και ότι οι εκλογές δεν είναι ευκαιρία για πλιάτσικο στο εκλογικό σώμα.

Το ΔΗΚΟ είναι ένα σοβαρό και ιστορικά συνεπές Κόμμα, που συμμετέχει υπεύθυνα στη διαμόρφωση πολιτικών.
Το ΕΥΡΩΚΟ είναι ένα Κόμμα διαμαρτυρίας, που αφού διασπάστηκε από το ΔΗΣΥ, ήταν αντιπολίτευση του Τάσσου Παπαδόπουλου και σήμερα είναι αντιπολίτευση του Δημήτρη Χριστόφια.
Βρίσκεται δηλαδή στο περιθώριο της πολιτικής ζωής του τόπου.

Έχοντας όλα αυτά υπόψη, αντιστρέφω τα όσα λέει το ΕΥΡΩΚΟ, κυρίως για την υποκρισία και για την αξιοπρέπεια."

Συνομιλίες άνευ όρων

Δεν θεωρώ ότι η σύμπτωση απόψεων ανάμεσα στις ηγεσίες του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ είναι προϊόν συνομωσίας, προσυνεννόησης ή συμπαιγνίας. Αυτές οι ενέργειες είναι απαραίτητες όταν υφίσταται κάποια σχετική διάσταση απόψεων και υπάρχει ανάγκη για εναρμόνιση και συντονισμό. Στην προκειμένη περίπτωση ωστόσο, έχουν επικρατήσει και στα δύο κόμματα εκείνες οι τάσεις που παραδοσιακά διακρίνονταν από την υποχωρητική νοοτροπία του καλού παιδιού, οπότε η παραγωγή θέσεων που χαρακτηρίζονται από παρόμοιες μέχρι όμοιες είναι απολύτως φυσιολογική εξέλιξη. Τα προβεβλημένα στελέχη της πάλαι ποτέ πλατφόρμας του ΝΑΙ έχουν παρεισφρήσει στα επιτελεία τόσο του Ιωάννη Κασουλίδη όσο και του Δημήτρη Χριστόφια με ρόλους πρωταγωνιστικούς και καθοδηγητικούς. Παράλληλα, οι υγιείς αγωνιστικές φωνές στον ΔΗΣΥ και στο ΑΚΕΛ παραμένουν περιθωριοποιημένες και επιλέγουν, για λόγους πολιτικής αυτοσυντήρησης, είτε το χειροκρότημα του κλακαδόρου είτε τη σιωπή της αξιοπρέπειας.
Πρόσφατο παράδειγμα της ταύτισης απόψεων των δύο υποψηφίων Προέδρων είναι οι παράλληλες συνεντεύξεις τους που δημοσιεύθηκαν στη ΣΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής στις 2 Δεκ. 2007. Σε ερώτηση σχετικά με τους χειρισμούς που θα κάνουν στο εθνικό μας θέμα μετά από ενδεχόμενη εκλογή τους, απαντούν και οι δύο εθελοντικά για το διακαή τους πόθο για συνάντηση με τον κατοχικό ηγέτη Μεχμέτ Αλί Ταλάτ. Ο μεν Κασουλίδης αναφέρει: «Την επόμενη μέρα της δικής μου εκλογής θα πάω πρώτα να συναντηθώ με τον Ταλάτ, πριν αναλάβω την προεδρία του κράτους, σαν εκλελεγμένος Πρόεδρος». Ο δε Χριστόφιας επαναλαμβάνει και επαυξάνει: «Εγώ δεν έχω πρόβλημα να συναντηθώ με τον Ταλάτ. Αν θέλετε, ως εκλεγμένος Πρόεδρος δεν αποκλείω συνάντηση ακόμη και χωρίς ημερήσια διάταξη». Δηλαδή και οι δύο μετατρέπουν σε θέση τη ψευδαίσθηση ότι το Κυπριακό υπάρχει ως πρόβλημα λόγω της επιμονής του Τάσσου Παπαδόπουλου για καλή προετοιμασία των συνομιλιών μέσω της εφαρμογής της συμφωνίας της 8ης Ιουλίου. Και σε αντιδιαστολή προτείνουν άνευ όρων συνομιλίες, χωρίς προετοιμασία και χωρίς καθορισμένο περιεχόμενο.
Είναι σαφές ότι οι προεδρικές εκλογές του ερχόμενου Φεβρουαρίου δεν θα φέρουν αντιμέτωπους υποψηφίους ως πρόσωπα, αλλά φιλοσοφίες χειρισμού της εθνικής μας υπόθεσης. Οι επιλογές δεν είναι τρείς αλλά μόνο δύο: η σθεναρή διεκδίκηση μίας καλύτερης λύσης και το έλλειμμα αγωνιστικότητας και αντιστάσεων. Το ΔΗΚΟ ήταν πάντα συνεπές στην επιλογή της πρώτης και ο Τάσσος Παπαδόπουλος είναι ο υποψήφιος που ικανοποιεί τις ανησυχίες του κυπριακού λαού. Οι ανθυποψήφιοί του ωστόσο, περιορίζονται στην προσπάθεια ικανοποίησης των ψηφοφόρων του κ. Κώστα Θεμιστοκλέους, προσδοκώντας σε ερείσματα για το δεύτερο γύρο των εκλογών, εξ’ ου και η ανάλογη πλειοδοσία σε άνευ όρων υποχωρητικότητα και ψευδεπίγραφο ρεαλισμό…